Përshëndetje Matteo, nuk e di se çfarë mendon ti. Marr gazetën dhe lexoj se; asgjë nuk ka ndryshuar. Duket, por , se në politikë është e ndaluar të bësh gabime. Por, nëse është e ndaluar, atëherë përse të gjithë thonë se të bësh një gabimi është njerëzore? Natyrisht, askush nuk është i përsosur, kjo dihet. Edhe pse, të jetë i sinqertë, unë rrëfej se, përballë një rritje në mënyrë meteorike si ajo që keni pasur për t’u bërë Kryeministër, por nuk mund ta imagjinoja se rrethanat nuk e kishe aftësinë e pagabueshmërisë. Ishe shumë i bukur, i ri dhe elegant. Atë ditë ne të gjithë të pamë si me një paraqitje të papritur që premtoje ndryshime të mëdha, tre të katërtat e Italisë para monitorit dhe brenda çdo monitori ke qenë gjithmonë ti.

Kryeministri i ri që e mbajti fjalimin e tij të parë për italianët me dorën e tij në xhep. Një gjest që, madje, dukej se na jepte disa besim. Dhe unë, që pavarësisht se ishte një skarë e më të egra, madje para se Grillo të lindte, të shikoja i ekzaltuar. Deri në pikën që unë isha gati për të thirrur Beppe për të thënë “ndoshta antagonisti juaj ka lindur sot”. Gjëja më emocionuese ishte të shihje të gjithë Parlamentin duke rënë në këmbë ndërsa fjalët e tua rrinin pezull nga njëri vesh tek tjetri nga të gjithë të pranishmit. Pastaj, në një moment ju u zhvendosët, edhe pa gjumë, menjëherë filluat të punonit për “të mirën e italianëve” dhe e bëtë atë pa ndërprerje. Kudo që shkove, ishte një sukses. Mbaj mend se në një nga shumë fazat në Gjermani, ju mirëpritën me grupin që luajti Azzurron.

Duke u Ngarkuar...

Pastaj … nuk e di se çfarë ka ndodhur … nga ana tuaj ka pasur ndoshta një gabim apo një hap të gabuar. Dikush filloi të fliste dhe … nuk fliste mirë, siç ndodh shpesh në botën e politikës. Fjalët, nëse e dini, nganjëherë lëndojnë dhe madje edhe më shumë lëndojnë ata të atyre që duhej t’ju mbështesin dhe në vend të kësaj ju lanë. Një gjest i fortë, në lidhje me të cilën unë nuk mund të them nëse ata që largoheshin nga ju ishin të drejtë apo jo. Duke gjykuar nga votat e mbledhura, duket se jo. Kjo do të thotë që ndoshta edhe ju duhet të keni bërë diçka të gabuar. Përndryshe nuk do të kishte ndodhur gjithë kjo rrëmujë. Ju ishit kryeministër dhe tani nuk jeni më.

Italia, sot, për faj të PD apo tuajën, është pa një qeveri si vend që zhytet. Më 4 mars, si ti dhe PD u shkatërruat nga fitorja dërrmuese e Pesë Yjeve. Me vendin e dytë mbizotëron Salvini në një koalicion që vëtëm “falë” Berluskonit, njeriut i cili me vite të tëra heq dorë, ai arriti të marrë numrin më të madh të votave, madje edhe mbi Pesë yjet. Pra, çfarë bëni? …

Natyrisht, është humane të bësh gabime, por të ri-gabosh mund të jetë DEFICENSË (mangësi). E di se në politikë nuk përdoret, sepse për politikanët e vetmja rrugë e mundshme është ajo e pakënaqësisë. Por, ju mund të jeni ndryshe. Sepse ndoshta edhe ju e dini edhe si të humbisni. Dhe nga ana tjetër nuk ka një rrugë tjetër për RIFITUAR.

Ja se çfarë do të bëja nëse do të isha në vendin tënd: do të merrja biçikletën dhe vetë, do të shkoj për të gjetur fituesin e marsit: Luigi Di Maio. Dhe në përulësinë do t’i thosha: Ja tek jam, këtu gati në anën tuaj për të shëruar Italinë. Një lëvizje që do të largonte edhe Papën. Nuk mundem dhe nuk dua të mendoj se çfarë pasoja të dobishme mund të ketë, madje edhe në arenën ndërkombëtare, një veprim i tillë.

Dhe … as nuk dua të mendoj se çfarë do të ndodhte nëse nuk do ta bëje …

- SPONSOR -